|
Woher kummt de Welt? |
|
An Anfang, ganz an Anfang, we noch nix. De Eer we noch nich dor. De blau Himmel we ok nich. Nix we dor. Kien Huus, kien Deert, kien Minsch, kein Boom of Struuk. Dat gehf kien Sünn, kien Mond un kien Steerns. Dat we ganz oed un düster. Man kunn nix sehn un nix hören. Dat we ganz still, nix röhr sük. Bloß Gott, de werr dor. Dat we de Anfang. Gott dach: "Ik will Lucht maken" un dat worr hell. Gott bruck bloß wat to sergen, denn we dat so. Aver buten Lucht we noch nix. Gott sä an dat Lucht "Daag" an de Düsternis "Nacht." Dat we de eerste Daag. Gott sä: "De Eer schall ünnern un de Himmel boven un dor twüschen Luft mit Wind un Wulken ween." So keem dat ok. De Wind fung an to blasen un de Wulken trucken över de ganz Eer. Dat we de tweet Daag. Gott sä wider: "Up de Eer schöölt Bargen un Leegten ween. Üm dat Land to schall dat Water brusen." So entstunen de Bargen, de Seen un de Strööm. De Wulken regen un in de Leegten strullen de Quellen. Denn sä Gott: "Up de fast Eer schall Gras ween, Blömen bloien, Kruut, Strüker un Bööm schöllt ok wassen. An de Bööm ward Apels, Beern un Bananen riepen." Gott bekek sik dat allens un men: "So is dat goot." Dat we de darte Daag. Nu kek Gott an Himmel un sä: "Hier schöllt dusende van Steerns blinkern. De Mond schall övert Himmel wannern un vör allern een grooten hellen Sünn schienen." As se all dor ween, sehg he wo se wannern deen un men: "So is dat goot." Dat we der veerte Daag. Dorno kek Gott in`t Water un besloot: "Dat bevölker ik mit allerhand moi Fischen, krabbelnd Dwarslöpers, listig Haien un riesig Walen. Twüschen Eer un Wulken will ik bunt Vögels dör de Luft flattern laten. Leeflich Smetterlings, flietig Immen aver ok unrüstig Fleddermüüs schöllt dor rüm flegen." Jeder we in sien Oort wat besünners. Se schullen mit`n anner leven un Kinner kriegen, so dat se immer mehr worrn. As dat nu in Luft un up Eer lebendig we, freu Gott sik un sä: "So is dat goot." Dat we de fiefte Daag. Gott bekek de Eer, de Bargen, de Wüst un dat Holt. He sä: "Ok hier schall Leven ween. Hier will ik all Sorten van Deerten ansiedeln." He lett se galoppeern un zuckeln, springen un hopsen. Jetzt worr dat lebendig up de Bargen, in de Leegten, up de Weiden un in`t Busch. Nu fehl noch en Wesen, de sik an all dat, wat he schaffen harr freuen kunn un de dorför sorgen de, dat all Deerten un Planten mit`n anner leven kun`n.
|
Gott mak ut en Klumpen Lehm een Mann un een Fro. An den`n Mann segg he: Adam, dat hett "ut Eer makt," an de Fro Eva, dat hett "lebendig." As se dor so binanner stun`n un sük sehgen, ween se blied. Nu bleven se tohoop, so as Gott dat wull. Gott sä an hör: "Ik will jo Kinner geven un de ward ok werr Kinner hebben, so dat uplesd veel Minschen up Eer sünd. All schöllt ehrn Platz finnen un in Freden mit`n anner leven. Welk ward swart, witt aver ok rot oder geel ween." He kek sik de Minschen an un sä: "So is dat goot." Dat we de sechste Daag. Wenn Adam un Eva ganz still ween, hören se dat Gott mit ehr snacken de. Wenn se över de Weiden ünner de Bööm gungen, kun`n se hören wo Gott sinnig an ehr sä: "Sehgt ji all de Vögels? Sehgt ji de groot Deerten un de lütten? Sorgt dorvör, dat se all leven könnt. Dat nüms överhand nehmt un nüms utstarven deit. Ji schöllt Ornung hollen in dissen Goorn, dat he nich verwillert. Seien, Planten, Unkruut weden un Aarnten." Se sään an`n anner: "Wi schöllt up disse Eer achten. Denn se hört Gott. Se hört allen lebendigen Wesen mit`n anner. Wi schöllt up ehr leven, arbeiten un glücklich ween un Gott immer werr dorvör danken, dat he uns dat Leven schunken hett." As Gott allens schaffen harr, gung he övert Himmel dör all de Steerns un över dat Water, de Bargen un dat Holt. He bekek sik sien Wark genau. Dorno verpust he sik van sien Arbeit. An de Minschen sä he: " Dat is nich goot, wenn ji jeden Daag arbeit. Ji mööt ok maal ruhen un nadenken un jo mit`n anner freun. Dorüm gifft dat no sechs Daag immer een Daag to verpusten. Denn will ik mit jo reden un ji könnt mi antwoorden. Dorbi könnt ji faststellen, dat ik immer dor bün, jo sehg un för jo sorgen do." Dat we de sövente Daag. van Herbert Gerjets ut Reepsh0lt
|
Mi fehlt noch en Wesen dat
denken un nee Saken schaffen kann, so as ik. "Ik will den`n
Minsch erschaffen. De schall en Fründ för de Deerten
ween un en Göörner för de Planten. He schall
Frücht up Land seien un Apels plücken. Hüüs
boen un veel Saken erfinnen. Denn schall he noch schrieven können,
Leder singen, Malen un sik an allens freun, wat üm hüm
to passeert.